Cantas cámaras
necesito?

Nunha vivenda unifamiliar adoitan abondar dúas ou tres cámaras: a porta de entrada, o acceso do xardín ou do garaxe, e unha que cubra a zona traseira se ten acceso desde fóra sen necesidade de saltar un muro. Un piso normal resólvese cunha soa, a da porta, salvo que teña terraza ou patio con acceso propio, que entón suma unha segunda. O que non axuda é engadir cámaras por sensación de seguridade: se dúas apuntan ao mesmo tramo de corredor interior onde ninguén vai entrar desde fóra, sobra unha das dúas. A pregunta que de verdade decide o número non é cantos metros ten a casa, senón cantos puntos distintos existen polos que se pode acceder sen forzar nada. Conta eses puntos primeiro, agrupa os que se ven desde o mesmo sitio, e o número sáeche só, case sempre por debaixo do que un imaxina antes de miralo con calma.

Entre tres e catro cámaras nun local pequeno: a porta, a zona de caixa encadrando as mans e non a cara do cliente, o almacén ou trastenda, e o corredor co xénero de máis valor. En locais alongados ou con varios ángulos mortos convén sumar unha por cada cambio de visión, porque un corredor longo visto desde un único punto deixa os extremos borrosos ou fóra do encadre. Un erro habitual é poñer dúas cámaras mirando a mesma zona de exposición e ningunha á trastenda, que adoita ser onde de verdade ocorre algo, se ocorre. Antes de decidir o número, percorre o local pensando en que tres cousas necesitarías demostrar se un día pasa algo: quen entrou, que levou e de onde o colleu. Esas tres respostas case sempre marcan as cámaras que fan falta, e todo o demais é opcional.

Dúas normais ben colocadas, case sempre, e por un motivo sinxelo: o problema habitual dunha instalación non é a calidade de imaxe, senón que o suceso ocorreu xusto onde non había cámara apuntando. Unha única cámara de gama alta con gran angular non substitúe dúas que cubran ángulos distintos, porque un obxectivo moi aberto distorsiona os bordos e perde detalle útil precisamente onde máis falta fai, nas esquinas do encadre. Só compensa concentrar o orzamento nunha soa cámara boa cando hai un único punto que de verdade importa e non hai orzamento para máis: por exemplo, a caixa dun negocio moi pequeno onde non existe outro punto crítico real. Fóra dese caso concreto, repartir a cobertura entre dous puntos gaña case sempre a poñer toda a calidade nun só.

Multiplica a taxa de bits de cada cámara polas horas que grave ao día e polos días que queiras conservar a gravación. Unha cámara configurada a 4 Mb/s gravando sen parar xera uns 43 GB ao día, así que catro cámaras gardando un mes completo piden da orde de 5 TB. Gravando só cando hai movemento o consumo real baixa bastante, pero convén dimensionar o disco pensando no peor día do mes, non nun tranquilo, porque un disco que queda curto dous días antes de rematar o mes non serve de nada. Dúas cousas soben o consumo sen que o notes: cámaras mirando cara a zonas con follas, chuvia ou luces que escintilan de noite, que obrigan o sensor a codificar máis información polo ruído da imaxe. Comproba sempre o consumo real coas túas cámaras postas, non coa ficha do fabricante.

Un mes como máximo. Pasado ese prazo hai que borrar a gravación, salvo que documente un feito concreto que se vaia achegar á policía ou a un xulgado, caso en que se conserva esa gravación en particular e non o arquivo enteiro do mes. Na práctica isto significa que o gravador ten que estar configurado para sobrescribir en bucle e non para acumular indefinidamente, que é xusto o contrario do que moita xente cre que dá máis seguridade. Gardar máis tempo do necesario non engade protección, porque case ningún incidente tarda semanas en detectarse e denunciarse; o que si engade é unha obriga de conservación que hai que poder xustificar se alguén pregunta. Decide primeiro se che vale cunha semana, que cobre case calquera incidente normal, ou se a túa actividade concreta necesita apurar o mes completo antes de dimensionar o disco.

Só a franxa mínima imprescindible para cubrir o teu propio acceso, sexa a porta, o portalón ou a entrada do garaxe. Gravar a beirarrúa completa, a calzada ou a fachada do veciño de enfronte non está permitido nin a un particular nin a un comercio, porque o principio que rexe isto é que só podes captar o estritamente necesario para a túa propia seguridade, non vixiar a vía pública en xeral. Na práctica, a maneira de comprobalo é sinxela: se ao revisar o encadre ves máis rúa da que necesitas para saber quen chama á túa porta, hai que pechar o ángulo ou reorientar a cámara. Isto non reduce a utilidade real da cámara, porque o que achega valor é precisamente ese tramo estreito fronte ao teu acceso, non a panorámica da rúa enteira.

Depende do que queiras poder probar despois. A cámara da porta dimche que alguén entrou e a que hora, pero non che di que fixo dentro nin que levou; iso só o conta unha cámara interior ben colocada. Se no local hai xénero exposto, unha caixa ou un almacén con material de valor, a cámara interior é a que achega a proba realmente útil o día que fai falta, mentres que a da porta queda como confirmación do momento de entrada. Nunha vivenda o criterio cambia pouco: se dentro non hai nada que poidas necesitar demostrar máis alá de que alguén entrou, coa exterior pode abondar. A regra práctica é preguntarte que necesitarías amosar se mañá tiveses que explicar o ocorrido, e colocar a cámara onde viva esa resposta.

Si, sempre que o gravador e o cableado se dimensionen pensando niso desde a primeira montaxe. É a decisión que máis se lamenta despois: un gravador comprado coas canles xustas para as cámaras actuais obriga a cambialo enteiro o día que queres engadir unha soa cámara máis, porque os gravadores non admiten canles adicionais unha vez instalados. Deixar unha ou dúas canles libres e un tubo baleiro tendido ata os puntos onde algún día poderías querer cámara custa moi pouco ao montar a instalación inicial, e aforra unha obra completa máis adiante. O mesmo vale para o disco: se o compras xusto para o que gravas hoxe, ampliar cámaras máis adiante obriga a cambialo tamén. Pensar a instalación para dúas ou tres cámaras máis das que necesitas agora mesmo é a forma máis barata de non repetir o traballo.