Canto tempo
gardar as gravacións

Un mes como máximo desde que se captan as imaxes, e ese límite non é unha recomendación de boas prácticas: é o que fixa a normativa de protección de datos para a videovixilancia. Pasado ese prazo hai que suprimilas, e na maioría das instalacións iso non require que ninguén faga nada a man, porque o gravador traballa en bucle e sobrescribe automaticamente o máis antigo en canto o disco se enche. O problema real non adoita estar na vontade de cumprir, senón en que ese bucle se configura unha única vez, o día da instalación, e despois ninguén volve miralo. Cos anos, e sobre todo se o disco instalado é máis grande do necesario, o sistema pode acabar acumulando meses de gravacións sen que ninguén se decatase. Gardar máis tempo por se acaso, aínda que pareza unha precaución razoable, non o é: é sinxelamente un incumprimento que se sostén só porque ninguén o revisa.

Non deberías tela, e aí está a confusión máis habitual sobre esta excepción: moita xente cre que permite alongar o prazo xeral cando fai falta, e funciona xusto ao revés. A excepción non amplía nada para todo o sistema; permite localizar e conservar un fragmento moi concreto, o que acredita un feito que pode ser delito ou infracción, e só se se actúa dentro do mes en que esa gravación aínda existe. Pasado ese mes, se ninguén extraeu o fragmento a tempo, xa non hai nada que recuperar porque o bucle de sobrescritura levouno. Extraer ese fragmento significa sacalo do gravador a un ficheiro á parte, con data, hora e cámara identificadas, e bloquealo do borrado automático mentres o resto do sistema segue o seu ciclo normal dun mes. Ese material non queda gardado indefinidamente no teu despacho: o obxectivo é entregarllo á policía ou ao xulgado, non acumular un arquivo paralelo de incidentes.

É exactamente o contrario do que parece. Un gravador configurado para gardar un ano non está máis preparado nin ofrece máis garantías: está a incumprir a normativa todos os días a partir do día trinta e un, de forma continuada e sen que faga falta ningún incidente para que ese incumprimento exista. E hai unha segunda cara do problema que se adoita pasar por alto: canto máis tempo se acumulan imaxes, maior é o dano se alguén accede a ese disco sen autorización, porque xa non se trata dun mes de gravacións senón dun historial completo de quen entrou, saíu ou pasou por diante de cada cámara durante todo un ano. O almacenamento prolongado adoita presentarse, mesmo comercialmente, como unha prestación superior do equipo, pero non o é: é simplemente máis superficie exposta. Se tes un gravador así, o razoable non é preguntarte se convén gardar máis, senón corrixir a configuración canto antes e deixar que o bucle volva caer dentro do mes.

Só o responsable do sistema e as persoas ás que el autorizase expresamente e por escrito, e unicamente para a finalidade de seguridade que xustificou instalar as cámaras. Iso deixa fóra usos que na práctica son moi habituais e que moita xente non percibe como un problema: amosarlle unha gravación a un terceiro por curiosidade, usala para zanxar unha discusión interna que non ten nada que ver coa seguridade, ou compartir un clip en redes sociais ou por WhatsApp porque o momento parece gracioso ou rechamante. Calquera deses usos é un acceso a datos persoais sen base legal que o ampare, teña ou non esa persoa autorización xeral para ver as cámaras: a autorización cobre a finalidade de seguridade, non calquera uso posterior do gravado. A lista de quen pode acceder debería estar por escrito e non ser máis longa do necesario, porque cada persoa con acceso é un punto máis onde ese límite se pode romper sen que ninguén se decate.

A un particular non se lle entrega directamente o vídeo, aínda que insista en que sae el e ten dereito a velo. O que si ten é dereito de acceso aos seus propios datos, e ese dereito pódese satisfacer doutras formas, por exemplo confirmándolle que aparece e en que franxa horaria, sen necesidade de darlle unha copia onde tamén saen terceiras persoas que non deron o seu consentimento para que a súa imaxe circule. Entregar o ficheiro completo sería, de feito, un tratamento de datos desas outras persoas sen ningunha base legal que o xustifique. Se o que hai detrás é unha posible infracción ou un delito, o circuíto correcto non pasa polo veciño nin por quen reclama: localízase o fragmento concreto, consérvase e ponse á disposición da policía ou do xulgado, que son quen teñen lexitimación para pedilo e tratalo. Se te atopas nesta situación e non tes claro como responder sen expoñerte, o sensato é consultalo antes de entregar nada.

O prazo máximo legal é o mesmo en calquera sitio: un mes, sen distinción por tipo de negocio ou de inmoble. O que cambia dun caso a outro é que prazo é razoable dentro dese límite. Nun comercio con caixa, onde un descadre ou unha incidencia adoita detectarse en horas ou nun par de días, non fai falta nin de lonxe apurar o mes completo. Nunha nave ou nun local con actividade descontinua, por exemplo que pecha a fin de semana, ten sentido cubrir polo menos un par de semanas, porque un incidente ocorrido un venres pola tarde pode non detectarse ata que alguén volve o luns pola mañá. A idea xeral é que o prazo se fixe pensando en canto se tarda realmente en decatarse de que pasou algo, non en apurar o máximo legal por sistema só porque o disco o permite. Gardar o mes enteiro sen necesidade non achega nada, e si engade risco.

Depende de varios factores que cambian moito dunha instalación a outra: cantas cámaras hai, a que resolución gravan e se o fan en continuo as vinte e catro horas ou só cando detectan movemento, o que reduce moitísimo o volume de horas gravadas. Non hai unha cifra única de gigas ou teras que sirva para todos os casos, e calquera que a dea sen coñecer a túa instalación concreta está a adiviñar. O importante non é tanto calcular o disco exacto como formular o problema ao revés de como se adoita facer: en lugar de mercar o disco máis grande dispoñible e ver canto dura, escóllese a capacidade para que o bucle de sobrescritura do gravador caia de forma natural dentro do mes que marca o límite legal. Feito así, o cumprimento deixa de depender de que alguén se lembre de revisar a configuración cada certo tempo: o propio sistema borra só o que xa non debería estar aí, sen que ninguén teña que intervir nin lembrar nada.

O prazo máximo é exactamente o mesmo aínda que as imaxes non estean nun disco que tes diante, así que aquí convén revisar ben o contrato do servizo antes de dalo por bo. Algúns provedores de cámaras na nube ofrecen como argumento comercial retencións de sesenta ou mesmo noventa días de histórico, presentándoo como unha vantaxe fronte á competencia. Contratar esa opción e deixala activa é incumprir exactamente igual que ter un gravador local mal configurado, cun agravante engadido: as imaxes están nun sistema que non controlas directamente, xestionado por un terceiro, o que complica aínda máis poder demostrar que se fixo con elas e durante canto tempo estiveron accesibles. Se o servizo que usas non permite baixar a retención por debaixo dun mes, ese servizo en concreto non encaixa co que esixe a normativa, por moitas prestacións que teña noutros aspectos, e convén buscar un que si permita axustalo ou revisar a configuración con quen o instalou.