Que velocidade
precisas de verdade

Para unha vivenda dunha ou dúas persoas, 300 Mb simétricos cobren con folgura streaming, videochamadas e teletraballo, mesmo con varios dispositivos conectados á vez. A baixada apenas importa a partir de aí: unha película en 4K cabe nunha marxe moito menor, así que subir de 300 a 600 ou a 1 Gb raramente se nota no uso diario dunha casa normal. O que si convén mirar é a subida, porque aí é onde se notan as videochamadas e as copias na nube, e moitas tarifas domésticas recórtana bastante respecto da baixada anunciada. E hai un matiz importante: se a wifi non chega ben aos cuartos, contratar máis velocidade non soluciona nada, porque o problema está no reparto dentro da casa, non no que entra pola liña. Antes de subir de tarifa, paga a pena comprobar se o problema é a contratación ou a cobertura interior.

Dimensiónase pola subida, non pola baixada, e depende de canta xente sobe algo á vez, non do tamaño do local. Un comercio con TPV, wifi de clientes e un par de cámaras na nube pide máis subida ca un despacho de cinco persoas que só navega e consulta o correo, aínda que o despacho pareza «máis profesional». Como orde de magnitude, un comercio con TPV e wifi de clientes adoita precisar uns 100 Mb de subida, unha oficina de cinco a dez postos con copias na nube anda polos 300 Mb simétricos, e a partir de quince postos con cámaras e copias simultáneas convén unha liña simétrica que aguante ben a hora punta. O importante é sumar o que ocorre á vez no peor momento do día, non nun momento tranquilo, porque aí é onde unha liña infradimensionada se nota de verdade.

A mesma cifra de baixada e de subida, en lugar dunha baixada grande e unha subida moito máis pequena. En fibra adoita ser así de fábrica; en 5G e en radioenlace, case nunca, porque esas tecnoloxías reparten menos capacidade para subir ca para baixar. A cifra que aparece grande na publicidade é sempre a baixada, así que un «600 Mb» de 5G pode ter unha subida moi por debaixo dos 30 Mb dunha fibra simétrica máis modesta. Para o uso doméstico normal, streaming e navegar, a asimetría case non se nota. Pero en canto entran videochamadas, copias na nube ou cámaras, a subida pasa a ser a cifra que manda, e aí a simetría deixa de ser un detalle técnico para converterse no que decide se o día a día vai fluído ou se entrecorta constantemente.

Porque cada videochamada en HD leva uns 3 Mb de subida por persoa, e esa cifra non ten nada que ver cos 600 Mb que anuncia a tarifa: eses son de baixada. Se o contrato trae, por exemplo, 30 Mb de subida, e hai dúas ou tres persoas en distintas chamadas á vez ademais dunha copia na nube correndo de fondo, eses 30 Mb esgótanse axiña e o Zoom comeza a conxelarse ou a perder audio. A baixada de 600 sobra sempre: serve para baixar páxinas e vídeos, non para soster unha videochamada, que é unha conexión que sobe datos de forma continua. Por iso unha liña que no anuncio soa xenerosa pode quedar curta nunha oficina con varias reunións simultáneas, e a solución non é máis baixada senón máis subida, ou repartir mellor cando se fan as copias.

Non. O mega de máis que contratas chega ata o router, e a partir de aí o que manda é a instalación interior: muros, distancia e a canle que usan as redes dos veciños pesan moito máis ca a velocidade contratada. Se conectas un portátil por cable ao router e a velocidade é a contratada, pero o móbil nun cuarto vai mal, o problema non está na liña senón na wifi desa zona, e subir de 300 a 1 Gb non cambia nada porque o pescozo de botella xa non é a entrada de datos senón o seu reparto polo aire. Contratar máis velocidade nese caso é gastar diñeiro no sitio equivocado. O que arranxa a wifi dos cuartos é revisar onde está o router, se fai falta un punto adicional e que obstáculos hai polo medio, non a tarifa contratada.

Unha cámara 1080p que grava en continuo cara á nube leva entre 2 e 4 Mb de subida de forma constante, as vinte e catro horas, non só cando detecta movemento. Con tres cámaras nesas condicións, xa se está a usar de forma permanente o que equivale a unha videochamada de grupo que nunca colga, e esa subida compite todo o día coas videochamadas de traballo e as copias na nube. Por iso, en instalacións fixas con varias cámaras, gravar nun gravador propio no sitio e só acceder á nube cando fai falta consultar algo adoita ser mellor idea ca mandar o vídeo continuamente fóra: libera esa subida para o resto de usos e ademais non depende de que a liña estea sempre dispoñible para que a gravación funcione. Mandalo todo á nube sae máis cómodo ao principio, pero págase en megas cada mes.

Non. A IP fixa non dá megas nin mellora a velocidade de ningún tipo: dá un enderezo de internet que non cambia co tempo, e iso só é útil cando precisas acceder desde fóra a algo concreto, como unhas cámaras, un servidor ou un sistema de videovixilancia sen depender dun servizo intermedio. Son dúas contratacións completamente distintas que ás veces se venden xuntas, e iso xera confusión: unha IP fixa cunha liña lenta segue a ser unha liña lenta, e unha liña rápida sen IP fixa segue a ser rápida para todo o que non sexa acceder desde fóra. Se cha ofrecen como unha mellora de velocidade, non é iso, e convén preguntar explicitamente para que a vas usar antes de pagala, porque se non vas acceder a nada desde fóra da rede, probablemente non a precisas.

Cun test de velocidade feito por cable, co portátil conectado directamente ao router, non por wifi, e repetido a unha hora normal do día e a outra de máxima ocupación, como media mañá ou primeira hora da tarde. O test feito desde o móbil sentado no sofá mide sobre todo a wifi desa zona da casa, non o que realmente entra pola liña, así que pode dar unha cifra moito máis baixa ca a contratada sen que a liña teña ningún problema. Se por cable chegan os megas que pagas, tanto de baixada como de subida, o problema non é o operador senón o reparto da wifi. Se nin sequera por cable se alcanza o contratado, aí si hai que reclamar, porque a instalación interior non pode compensar unha liña que xa chega mal desde a orixe.